inge's world

spring is here

After some "snow" yesterday, I say "snow", since it was not more than a quarter inch (traffic was completely jammed though!), we have another sunny day.

It is a bit chilly in the morning, but it warms up to about 40 degrees. This was a great morning for another trip to the petting zoo. The boys ran around for a while and were pretty obsessed with the lambs. Yes, yes, really, spring is here, the petting zoo has two lambs, born last Friday.

I spoke to the owner of the petting zoo today, Chris, and he explained to me how they name the lambs. All kids can enter 2 names (boy/girl) in a lottery and when a lamb is born and your ticket is picked, the lamb will be called your choice. You can follow this link to see if we won: http://www.devechtsehoeve.nl/lammetjes%202010.html
Dear Ford and Mapes family, keep checking, because there might be running a lamb around soon with your name. :)

My parents live a bit outside the village. Don't think anything big of this, but it just means that I have to take a good walk to get to a store. So a bike would be helpfull, I have looked around for bikes, but wow, those prices went up.
Before we left I had a bike that was run down, but it took me anywhere I needed to go. The bike got stolen while I lived in Ithaca, so I need a new bike. A good bike with 2 child seats. There are many options, as long as you have quite a bit of money. Options are:

a "fietscar": http://www.fietskar.com/kinderkarren.htm

a "bakfiets": http://www.bakfiets.nl/

and my favorite a bike with 2 child seats on the back: http://www.defietsfabriek.nl/imagesbig/pack_max_duo_01.jpg

But all bikes start over 1,000 euro, way over budget. For now, I borrowed my sisters bike and I am looking for 2 child seats on ebay and thrift stores. No luck so far. Ooh well, summer is coming and so is my car (waiting in customs somewhere in the States) and I am very patient.

Applying for jobs is an ongoing process. I have two interviews on Thursday, and one on Friday, so we'll see. Tonight getting some financial advise for housing... busy, busy, busy...

upside down

Everything is upside down. Funny, because I thought that when the jetleg died out it would get better, but it is getting worse.

The boys are in general happy, no complains about that. But here is the thing: whatever I tell my mom about the boys suddenly turns out to be a lie. The boys wanted a meatballs, in the US they did not like those could be my cooking, of course. They did not want the rice that they usually love.
They also refuse to sleep, which makes life very hard at this point. I am tired, the boys are too, and I have NO IDEA how to handle this now.
Are they scared? Should I just hug them and see what happens? I do not want to give in and forget about sleeping, but it is hard to put my foot down while they are so upset.

I think they are tired of (not sleeping) being away from home. Today I asked the boys what they wanted to do. Miss Beth and Casey was the answer. Well yes, I am sure Casey wants to play too, but Ms. Beth lives in Lansing, and that is a far drive.
Behind my parents house some new houses are build and with every truck, tractor, big machine, they call "uncle Barth". It is very clear that they miss their old friends. How can I explain that this is the new normal for now?

Anybody experience with this?

In the mean time I am searching for a job. Not easy and everybody I talk to seems to say the same. About 3 years ago it was so easy, now it will be very hard. Well, we'll see. I am sure I'll find a spot somewhere. Also, our official search for a house started. We are talking next week with some financial consultants about mortgage options.

travel and day 1

it is Monday about 3pm (6 hours time difference - about 9am EST), and the boys are sleeping.

All went very well during the flight and so far. Praise the Lord! He is so amazingly gracious. When I woke up on Saturday morning (5am) I was dizzy, coughing, and honestly didn't even think that I would be able to travel at all. I prayed for God's grace for my body, the day, the travel, for patience like angels have, and for humor to make it all well. Luckily, I had two hours to recover a bit and sleep more. Around 7:30 I was sort of alive, and with a good breakfast I felt much better.
I ran the last errands and felt better and stronger. After a delicious meal made by "aunt Rara" for adults just Rhonda, or Mrs. Mapes, I felt ready at the airport. One suitcase was locked and of course I had no idea about the code. Barth cracked it and I couldn't care about it all. Just a bit humor I guess, wonder where that came from... :)

Flight from Ithaca to Philly was rough. The boys had to seat in our laps (why do I pay 2 tickets then?!), and wanted to walk of course. But as soon as we started flying they calmed down a bit and they seemed to enjoy the clouds.
At Philly we let them play and run for hours. We took the longest way possible walking from Terminal F to Terminal A. We saw lots of planes and trucks. (Truck turns into Fruck and that sounds a lot like the F-word, and so I hear the F-word a lot these days)
They also have 2 cute playgrounds with big wooden airplanes and slides etc. Could have been the ScienceCenter, but it was from "Please Touch Museum". The boys enjoyed it very much and it was very helpful that we had 3 adults. We took turns playing and so it felt very duable.
We had dinner at Chick-a-fling or something, kind of like KFC: chicken and fries. We played one Clifford movie for them on Rohald laptop and went to the next flight. We all sat together. Me, Matthew and a stranger, and behind me Adrian, Jose, and Rohald. Boys in their carseats, they did not agree on that. But it was close to 9pm and I gave them their nightbottle with milk. As soon as the airplane started driving from the gate both fell asleep.

I slept a good part of the flight, Adrian woke up once for 5 minutes and about half an hour before we landed. About 7,5 hours later we landed at Schiphol airport (the main Dutch airport). Matthew managed to wake up 3 minutes before we actually landed. The little guy slept the whole flight! He hadn't slept in days and now he is sleeping?! Got me worried for a second, but sadly he is back to his old self by now.

After getting our suitcases, customs etc etc, we saw our families. My parents bought big balloons for the boys, a rose for me, and Marion made a sign and I had my broodje kroket. Some of our friends came too and it was very exciting.
Sarah had made lunch at home. I enjoyed the time. The boys had to take a very short nap, which was hard, since they were exhausted and wanted to sleep much longer. But I wanted break the jetleg and avoid mightnight parties.

Last night was rough. I was just completely exhausted, after a couple of days feeling sick, a day travel and trying to stay awake, I was just drained. By the time I went to bed around 10 pm (missed most of the hockey game), Matthew woke up and was hungry, maybe scared, but definitely not willing to go back to sleep. Hours later, Martin had him back in his crib. Wow, poor guy is working his first day on the new job today.

Today is good so far. I woke everybody up to break the jetleg and the sun is shining. That helps a lot, we took a stroll in the park, tried to do some administrative work (I am treated like a foreigner in my own country!!!! Not funny!), so that will take a bit longer than expected. By the way, I decided to take my first week "off" from my to-do list except for some mandatory paperwork. Also, my perfect house is under contract :(

Funny thing: Adrian woke up this morning, and I explained to him that we had moved and asked whether he remembered anything about the flight, the new house. We did a little tour (bedroom, shower, kitchen, playcorner), and then Adrian saw my dad. "Barth" he yelled and gave my dad a big hug. I tried to explain that uncle Barth was still in the US, and that this was grandpa. He looked and me like I was crazy and said again "Barth" with a big smile and gave my dad another 20 hugs. My dad is fine, happy to get so many hugs and see Adrian's love for uncle Barth.

The boys had a tough time falling asleep, but both are out now for a nap. My dad is working in his office and I have a cup of tea. Yes, I can definitely say: we made it.

events

It is busy, lots to do with the move, but also saying goodbye, birthday parties, etc.

Yesterday we celebrated Matthew and Adrian's 2nd birthday for our friends without kids. I made a Clifford cake. You know, the big red dog, the boys love him. And since I want to be a perfect mother, even though they will never remember this birthday, I made a cake and organized a party, actually 2 parties. One for the grown ups without kids, and one on Sunday for the kids.

Today was my last day at work.  I have to say SHAS is a special place, in all it forms. It brought me great joys and I learned a lot, but as in any small company everything is visible. Today, one of my colleagues knew that I wanted recipes of American foods, and so she organized a lunch. Plenty of food and even more desserts. I really enjoyed it, especially when some of my colleagues reminded me of silly things I have done. (Throwing up and denying a pregnancy, getting in a car crash with my boss, recieve a note from an undergrad whether I liked him or not).

In a couple of hours my sister and brother-in-law will arrive to help with our moving week. Hopefully we can make some time for the Chili Cook Off and some relaxation.

2 years!

One more night and it is 2 years ago that Matthew and Adrian were born. I just cannot believe it. It feels like way more than 2 years ago. Haven't I been a mother all my life? It is so natural now, but I do remember it all like it was yesterday!

Adrian

Matthew

2009: birthday morning ritual 

Last year they could just crawl, stand a little bit, but for sure not walk. Now they run, talk, had their first haircut, and look like this:

 

and I especially love them when they do this:

birthday party and a haircut

And even though I was in great denial, it happened, 2010 happened, February came, and ooh yeah, I turned 30! The big 3-0, I thought it would be a big deal, but honestly sometimes life takes over and it is just the next day. And so here I am, 30 years and 1 day.

I did not plan a great party, nor did I get a surprise party, nor could I come up with great presents to ask for (except for a new home: Heggerank 4).
Martin bought me the new camera, which I have been taken everywhere, and so I have plenty of pictures. You'll see...

Yesterday evening I did have dessert with 8 friends in a very typical Ithaca restaurant: Moosewood. It is a vegetarian restaurant and therefore I have only been there once in 5 years. As said before, meat is a big deal within the De Vos family. But no meat in desserts (plus I got to pick with some suggestion from Suus) and I have to say it was really nice.

My dessert was a "mango peach blueberry crumb" -  and I can definitaly recommend this one. Their chocolate cakes looked very good too.
(As you can see I don't look great in pictures in general, especially when life took over that day)                                                                

Today, Martin was going in for a haircut. I took the boys too! I always wanted to wait till they were 2 years old, but going in today just seemed fitting well. Plus their turn 2 in 5 days. :)

Matthew liked it a lot, he was wiggling his head to keep looking in the mirror. Adrian on the other hand was not excited at all. He just wanted to leave within seconds. He ended up with half a haircut.

 

While Martin was getting a haircut I cruised through the mall, getting my Tazo Green Tea Latte from Borders Cafe, just to entertain the boys and not run after two toddlers in a salon. Plus I like my green tea latte.

Later at home: Martin and Matthew are excited with their new haircut, but Adrian is still angry.

But did Adrian become very excited about the Olympics. While watching speed skating we explained that he needed to cheer for the guy in orange (Sven Kramer), but in case he lost, Adrian would still win by having dual citizenship. Luckily for Martin and me (poor Visa dependent residents) Sven Kramer won gold.

We were excited and Adrian yelled "touchdown" - it is hard to understand all those sports, but it gave us a good chuckle.

busy weekend

It was a busy weekend, and hardly any time to post something new on the website. Actually, no time, unless I wanted to get up for it early. And even tough I really appreciate you as readers, I am not getting up earlier for this blog.

On Friday after work, I did laundry and just lots of home management work. You see, even the most organized persons in the world, do sometimes get behind and have to catch up. The tooth pain got slowly but surely worse. The only way took keep my tooth calm was drinking luke warm water - don't ask me why. So, that is what I did, gallons of water - and about 60 trips to the bathroom.
And finally, our fridge was made! I just checked the date on the night is broke - it was the night of January 23rd, our dinner night with Abby and her dad. Thank you, Art, for fixing it!

Friday evening I went to the wedding reception of my colleague Dee. They got married on December 31st in Iceland! Isn't that exciting?! I went home early and tried to sleep (while drinking water)

Saturday, I woke up with a lot of pain in my tooth. I took Tylenol and hoped for the better. Good thing with kids is that you do not have the time to just sit and wait, so lots of destractions. But we started our day as usual at JJ's. Coffee, tea and a muffin for Martin, Barth and Rhonda, and a glass of water for me. After that Barth and Martin finished some work in the yard, that still needed to be done. We are getting really close to moving and so even though it was freezing cold, it had to be done.
I met up with Kara at CTB for lunch. I had not seen her this year yet, so lots of catching up to do. I ordered a warm panini with cheese. What was I thinking? hardly able to eat it and drinking lots of water after each bite - it was silly! At home I took some Ibuprofen, maybe that would do the trick.

During the boys nap, I had planned to finish my secret sewing project. But it all got out of order and Sandra and Lee came over before I could even start. Lee and Martin worked on our car, while Sandra and I chatted (and drank water) and the kids played.

After that I was exhausted. I cooked, ate, and remembered that we had a surprise birthday party to go to. Usually, I would have enjoyed it a lot, but that night was just too much. After the "Surprisseeeeeeee", I took the boys home and we went straight to bed. Martin stayed a bit longer and got a ride home.

Sunday, I woke up and the pain was gone.... no pain? Okay, well, let me go to the bathroom and see, but still no pain. Breakfast, ouch, that hurt. But it was different, not the hot/cold piercing pain, but now it is more like it is badly bruised. Chewing is hard, but no pain in between (this might be the trick to lose some weight). Yeah!

And the Sunday sort of came and went (church, groceries, more groceries, and working for MOPS on the newsletter) untill 6pm. The Super Bowl XLIV started: New Orleans playing the Indiana Colts. Abby came to watch the game in her pink Colts t-shirt, while Martin was cheering for New Orleans. Crazy family, we have!
Part of the Super Bowl is that this is the night for new commercials. I missed quite a couple working on the newsletter, but I was diappointed by the commercials. Not that funny or briljant. But I totally completely loved this commercial:

Needless to say, unless this is the first thing you did today - New Orleans won.

Matthew has been coughing all weekend, making sure that both Martin and I didn't sleep well, so I took him to the doctor this morning. Poor little guy has an ear infection, hopefully the antibiotics kick in soon and will help him to recover quickly.

exploring

Quick update: Cornell Hockey won! Good game, great effort of both teams. We missed one of the oldest supporters sitting close by, and we only know him by "put him in the board!" :)

I love this age! Matthew and Adrian are exploring all the time. Sometimes not so helpfull (or funny) when I try to cook or do the dishes.

Also in language they make a huge step now, so came Adrian out of bed the other day and asked clearly: "Where did the snow go?" The talking helps a lot, now we know he wants more pzaaa (pizza).

Duplo towers are so exciting, especially when papie helps and they become even higher, or dressing up, making pictures just like mamie, and then the best thing came. Our new stroller got delivered, not that the stroller is exciting, but that box definitely is - especially for Matthew.

        Don't we have the cutest twin boys ever?   

life of a box

The life of a box could be very boring. First of all it is not made out of the most exciting materials. Its DNA does not leave any questions and also the form of a box is usually not surprising.

After being stuffed with certain goods, mailed and/or stored, the box gets filled with similair products as the box itself and ends up as a recycle bin for paper.

But sometimes a box gets lucky and ends up in a house with kids, especially in 't Vossenhol.

The ordinary box doomed in the recycle bin gets discovered by a little boy, named Matthew. His 10 little fingers feel the texture and his tiny hands grap the box with a certain strength that nobody knew before. He has to handle quickly, because you never know when the "brother-with-unlimited-energy" sees it and wants a piece.

As quick as his little hand and feet can carry the both of them the box gets emptied and placed in a quiet corner. Then the fun starts. Matthew brings his books, the monkey and the fox to the box. With barely enough room to wiggle himself in, Matthew takes place in the box. Nobody knows what really goes through Matthew's mind, but this box could now be: a car, a boat, a library, a barn (they love farms!), maybe it is a new home.

Just for half an hour, because it does get lonely in the box and the "brother-with-unlimited-energy" is really fun when it comes to play hide and seek.

one of days

It has been one of those days, actually not one, but three. It has been one of those weekends:

Friday

• been up pretty much every hour all night
• work
• found out that the luggage is now for transatlantic flights too, $50 for every extra suitcase
• 3 loads of laundry
• dinner
• husband had a night out at Cornell Hockey
• quiet evening planned got disturbed by child with cold (again no sewing)

Saturday

• husband tired because of being up all hours of the night
• brought boys to JJ's for breakfast so husband could sleep
• to work for printing and quick brainstorm about new project
• postoffice (where I ran into Annemiek) for an international mail forward
• to the pediatrician with Adrian - he got diagnosed with RSV with a double ear infection
• to Target for antibiotics, but they were closed for lunch
• husband to work, while kids nap and I clean, sort and toss
• taxes 2009 done
• dinner for the boys
• out for dinner with Abby and her dad to Joe's Restaurant
• back (too late) to find our refridgerator broke
• to sleep

Sunday

• up after a bit better night
• church nursery dutie
• Matthew has a cold now too - probably RSV
• Landlord and handyman come for refridgerator (oooh, this will take a couple of days, since we are NOT calling the help line! Cheap cheaper, cheapest, and they say Dutch are cheap...)
• agreement on furniture and security deposit
• not so much an agreement on the exterminating mice
• husband back to work
• kids do not nap
• writing a little post on the blog.... and it is only 3 pm today

just an impression

Finally, it is not freezing! Today is it actually above 32 F (0 celcius) and we immediately took advantage. In the morning we already took a walk around the block. Simon played here this morning, so with three toddlers walking around free, just going around the block was already quite an accomplishment. You would be surprised by what three 2-year olds can find to enjoy, to pick up, and to get scared off.
It was a lot of fun!

we tried to make that puzzle, but I gave up after 3 times of complete destructions by some boys

during our stroll we saw a neighbor's recycle

looking down the lid to see some water running easily takes up to 10 minutes.

Looking at a baby tree - which of course forces you to squad

  ooh yeah, a making silly faces is one of our new things.

my lifes little pleasures

aka my kids... especially when they discovered duplo! Thanks to the great find almost a year ago, we have some serious building [bou] going on.

     

After building we also have some serious destruction, but that is part of the game. Grandpa, are you ready?!

snow plowing

Last summer, I bought at a yardsale, two small snow shovels for $1. It has been probably my most well spent dollar of 2009. Actully no, that was every single dollar on chai or green tea latte at Borders with a magazine or book.

Anyway, the boys used the shovels to pile leaves, help me pot some plants (okay, maybe not helping, but we did it!), and now they can actually shovel snow. Try to say "snow" or "sneeuw" with a huge nasal sound on the "sn" and you sound like Adrian.

Have a wonderful New Years Eve! We'll blog again in 2010!

snow fun

Snow and winter are only fun when you can have some fun. So, after we picked Martin up from work early today, we thought to go out for some snow fun.

Adrian is clearly not enthoustiastic by the snow, which he calls "koul" aka cold (koud). He only spend about 2 minutes outside, here in the video. After that I had to go in with him. It didn't help that he refused to wear mittens for the first 1,5 minutes.

Matthew (in the yellow coat) is having the time of his life and spend about 30 minutes outside: running, falling and sledding. Mind you it is -10 Celsius outside without the windchill.

   

birthday party

Matthew and Adrian had their first official kids birthday party. Simon turns two today. They had lots of goldfish, crackers, cheese, and a cupcake. Jonica did a great job organizing the party. All kids got a balloon to take home with and a christmas ornament. I just cannot believe there is only 2 months left before they turn two too.

left to right: Matthew, Adrian, Simon, and other friends

snow

Wednesday morning we were surprised by 4 inches (10cm) of snow.The boys couldn't wait to get outside, so before I took them to Beth (our sitter) we already had a round of snow fun.

My parents gave them the great snow suits and also boots. Unfortunately, they didn't fit, which I knew - I was just dragging to return them. But it worked out fine, the regular wintershoes did their work and with dry warm socks afterwards, we had a lot of fun.

 

walking

Yesterday was a wonderful day - the sun was shining and with a sweater life was very comfertable. Lucklily, I had seen this coming. The weather channel is very usefull when I actually take time to look at it. I had emailed Annemiek ahead and she was available for a walk at Taughannock State Park. This park is the only park in the neighborhood that is somewhat stroller friendly.

After we all got in the car (dropping Martin at work first), I made Martin go back inside for my camera. I really wanted to post some pictures of the boys again. So, Annemiek and I met at 3 pm and walked 1 mile in  almost 1 hour and 15 minutes. I guess toddlers really slow down, but we had a nice chat and the boys love the leaves, sticks, waterfall, and the bridge. The batteries of my camera died after one picture, luckily Annemiek had hers. So now you all can go and peek at her blog for some pictures.

Slowly, but surely we get our act together towards the move. Thanks to Frans and Karin (Karin is a colleague of my mom) for sending us advice and some experiences. It just helps.

We decided to only move a portion. The car, the dining table, and boxes with personal items, The rest will be sold, so I started selling on craigslist.
This weekend our landlord is going to be in town and after talking to him we should be ready to make some final decisions on the US side. Hopefully he will take our furniture and rent the apartment from now furnished. That would save us lots of work, but we'll see.

We are not anywhere close to making any decisions on the Dutch side (housing, work for me, child care, etc). I stress about that part though, but it is too early to apply for jobs and without a job no daycare is needed. And housing, ooooh well, as soon as I have a job and know where I will be working, then we decide where to buy a house. I keep checking Funda for ideas and maybe I will fall in love with an affordable one.

Last, but definately not least, I have to go to the pediatrician with Adrian this afternoon, since it looks like he has another ear infection. He cried from 1 till 6 am last night and I am not allowed to touch his right ear. If that is the case, he will most likely be send to a specialist. We'll keep you posted.

tell me the story

Can you tell me the story behind this picture? :)

opi and omama

My parents arrived with an hour delay on Friday afternoon. After running miles an hour for the last days, I was more than exhausted. So after the beansoup I made, everybody ended up in bed pretty early. As from Saturday morning it has been non-stop grandpa (opi) / grandsons interaction. I am sure my dad will be exhausted by the end of this week, and will need to take some time off to recover.

Here is a summary, Opi:

• took the boys for coffee to JJ's - something they normally do with Martin.
• went to the CHFD for the open day. So much to do, they went into the fire trucks, police cars, and even ambulance. Grandma (omama) took about 50 pictures.
• kept running in the mall (ever seen a grandfather trying to catch a toddler in Victoria Secret...)
• playing in the yard
• church
• watching man blowing leaves
• discover a tractor
• wandering in a corn maze
• play soccer
• building trains
• apple picking
• chase chickens
• getting the mail
• in the sandbox
• laughed when completely inappropiate
• pumpkin picking
• and more yardwork.

And every day, Opi and both boys take a nap somewhere in between. Also everything is being taped, so Opi can relive the moment again next week.

I love having my parents here. So probably no posts untill Saturday, I am too busy enjoying life. :)

fall has arrived

It is officially fall; last night we had our first frost and for tonight some flurries are expected. Way too soon and I don't like it a bit, especially when Martin talks to Julien in Texas, who is complaining about the 91 degrees. Julien, I know you read this, do you want to change locations for a bit. Just bring a wintercoat!

But fall is also the season for Martin to apply for jobs. He did that last year plenty of times, and had quite a couple of interviews, but it didn’t happen. So, here he goes again. He has about 5 applications done or are on his list to do. It is a time of excitement, since we could pretty much end up all over the world. Nobody knows where we will be next summer… That is okay, but sometimes it is hard. I tended not to do things, since we might move. Luckily, 4 years of this taught me to do what is important and take it one day at the time.

Applying for jobs also means travel season has started again. Martin is currently in an airplane to The Netherlands, returning on Sunday. In case you see him, give him a big hug from me.

Luckily, my parents arrive on Friday so that they can help before I get crazy. The weekend are the hardest doing it alone. But you know me; I am trying to get everything perfect before anyone visits. So after cleaning, doing the yard, sewing, and adding more to the list, I was pooped. Unfortunately, Matthew decided that I needed some more work. He threw up in my bed. So it is a bit past 9 pm (21 hrs) and I am going to change my bed and start laundry.

Quickly going back to adding things to my list: Dad, just so you know: I am making a list for you to fix some things in the house. ;)

what to say

I have this special talent, that is extemely secret, and so if you read this, please keep it to yourself. Most people would never guess this, but sometimes, secretly, I just don't know what to say. Shhhhhhht, zip those lips!

Usually I pretty fast with smart comments, but every now and then, people get me quiet. Actually, they do not make me quiet, they bring up this mama bear with big claws in me. They make me so upset that I just shut up. I can come up with a lot of smart (rude) comments, but it is usually not worth it.
How? By commenting on my boys!

All my friends and family who have been walking with me anywhere with the boys, see it: the gazes, smiles, worried eyes, peeking grandma's. Funny thing, this was no different in The Netherlands, but Dutch people try to do all this unnoticed. They think they can do this unseen. But here in Ithaca there is no hesitation to peek, touch, or comment on my boys.

Walking through the mall (getting chai latte at Borders, diapers at Target - opposite sites) I usually get stop at least two time. Since I have all the time in the world and try to be friendly, I'll have a quick conversation. Yes, two boys, 19 months, two hand full, lots of fun, bla bla bla.
But sometimes, there is someone:

• who wants to touch the boys. What to say? I would love to yell: "No that is not okay! I have no idea when you last washed your hands. Your fingernails have black dirt, so no, step aside please."
• asking why the girl is wearing blue. What to say? Because it is a boy! (I am not going to disclose who gets called a girl).
• asking me what fertility drug or doctor I used. What to say? None! My egg just fell apart by the speed of my hubby's...
• telling me that she (yes, mostly she) is thanking God that I have twins and she doesn't.....  Okay... well... what to say? What do you mean? I am thanking God too. They are great, you should see them dance, or help me with the leaves. I love these kids, yes, some days are tough, but that is definately worth anything.
• wondering how I can keep them apart. Okay, I have to admit this is a bit of a trauma from way back when Jose and I looked alike. But again what to say? I am not going to disclose to you as a perfect stranger the secrets of keeping twins apart. They don't even look alike. Once you get to know them, you'll see that there is night and day here.

Ugh! But my mama raised me well, so I smile, say we are in a rush, and keep walking.

productive

I love being productive!! When I have the right attitude, I get so much done:

• wake up
• boys in the shower
• laundry
• breakfast
• cleaning bathroom
• mama goose
• play date at Cass Park
• lunch
• short nap
• 2nd load of laundry
• pediatrician (Adrian has an ear infection)
• nutritionist

and it is only 3:30 pm.

But you know what makes a lot of difference – getting it done! I don’t mind being busy, running around, but I like to accomplish things. I like to check it of my list; this is why I have a home management book. I will tell more about this later.

So, I need to keep myself motivated and I need perspective. So, after some work, I relax and enjoy motherhood with all its flaws. Therefore, a peek into my day: this is what made me laugh today (and I did not get frustrated by the mess):

 

Matthew and Adrian doing crafts.

two great days (in a row)

The title sounds like it is rare to have 2 great days in a row. Well, yes and no. No, because I count myself very lucky in many ways and feel very blessed, but sometimes anxiety and sleep deprivation get the better part of me. Especially towards the end of the week.

So yesterday was a great day. I had 6 hours of time and I got so much done. After my little note about the purse, I got a call from Ann; her son is about a year older than my boys and she wondered whether I wanted hand me downs (2nd hand clothing). Well YES! I was a bit worried how much I still needed for this winter.

After that I got ready for Abby's birthday party. Baked a Dutch apple pie, not the extremely sweet "Dutch" ones you can get in the store. I wonder even why they call it Dutch, anyway this is how a real Dutch apple pie looks like (and smells - too bad you can not have that part):

Then another call from sister Jose, and we spoke for about 30 minutes with nobody asking for food, telling me his brother took a toy, whining about milk, or any other reason. Just a nice conversation for 30 whole minutes! Wow!

Quickly to the store for balloons and paper, and getting the boys. Soon after we got home the party started:

   

And today is day 2.
Morning started with a bottle for the boys (in their crib), so I had half an hour just for me to plan my day and discuss this with my Friend upstairs.
After work, which was not exciting, but also not that boring, I picked up the kids and we went home, and played with all the toys we have. Matthew and Adrian are into "cooking", actually into making lots of noise with a wooden spoon and a bowl.

But then, I have to show you this.... My boys as cute as they can be. I know I am a proud mama, but I am sure that at least the grandparents agree with me.

 

 
running!                               hey, what is that black thing following me?

You think this would be the end, right? But no, we also had a lovely dinner with our friends Barth and Rhonda. Life is good with a glass of wine, friends, and Mima's crate for the boys.

Tomorrow promises to be another good day: Ithaca Apple Festival.

herfst

Ik baal altijd als de herfst er weer aan komt, maar vandaag niet. Ik genoot. De bomen beginnen te verkleuren, het was fris, maar zonnig en het was een fijne dag. Geniet mee!

jammie jammie, heerlijk geurende appelmoes (in de maak)

  de bomen kleuren alweer prachtig geel en rood

met een jasje aan, is het lekker buiten spelen, en na het middagslaapje gaan we

appels plukken bij Grisamore Farms

  Adrian plukt een appel

Matthew natuurlijk ook

en het grote nadeel van de herfst: spinnen... brrrrr, ugh!

weer ziek

"Weer"? Ja, weer, want voor mijn gevoel is de eerste snotneus al gekomen met het eerste blaadje dat viel. En ik kijk helemaal niet uit naar weer een hele winter met 3 verkouden mannen te zitten, die mij als snotlap gebruiken. Okay, eerlijk is eerlijk, Martin heeft een zakdoek.

Maar goed, sinds maandag slaapt Matthew al erg slecht en heeft hij koorts, maar gedurende de dag lijkt hij prima tot gisteren. Drama! Ik kon geen stap verzetten zonder dat hij huilde, en vannacht begon Adrian ook. Met toch de zorg van mexicaanse griep (swine flu) hier, vanochtend de dokter gebeld. Ze willen niet dat ik daar kom, want dan is besmetting groter. Na een vragenlijst besluiten ze dat beide mannen hand, voet en mond ziekte hebben. Er blijkt een epidemie te zijn. Incubatietijd zo'n 3-6 dagen, dus waarschijnlijk in de kerk opgelopen. Ugh!

Nu slapen ze gelukkig even, dan kan ik ook rusten, want veel slapen is er de laatste week niet bij.

 

Nu maar even de moeders van MOPS bellen, want het kan goed zijn dat Matthew en Adrian anderen besmet hebben.

talent

 

Antilopen: maak je borst maar nat voor de volgende generatie: The Fox Returns

Labor Day weekend

Martin en ik zijn tot nu toe ieder jaar met Labor Day op vakantie geweest en dit jaar leek het gewoon niet te gebeuren. Wel of niet naar Bob's Lake, en hoe doen we dat dan met de mannetjes en het water? Geen besluit genomen en van uitstel komt afstel.... of niet?

Gisteravond hadden Martin en ik een date en dus gingen we lekker uit eten bij Pumpkin Hill. Het was erg fantastisch: manlief, goed eten op de porch, zonsondergang en een prachtig uitzicht. En tijdens het eten kwamen we weer terug op de vakantie, want ja, de weersvoorspelling is goed en dit is onze laatste kans. Maar wat willen we dan? Kamperen, maar waar? En hoe zal dat gaan met de mannetjes? Nou, geen idee eigenlijk, maar er is maar 1 manier om dat uit te vinden: doen!

Dus morgen gaan we kamperen, dichtbij een vis/zwemvijver. 's Avonds zullen we BBQen en een kampvuur bouwen.  Zondags krijgen we ontbijt van de gastvrouw....

Je raadt het al we verhuizen onszelf voor een nachtje naar het landgoed van de Mapes.

blueberries

Vandaag hebben we blueberries (bosbessen) geplukt. U Pick (jij plukt/kiest) is erg populair hier in de omgeving, zo ben ik vorig jaar appels en pompoenen gaan plukken.

Nu is het dus tijd voor blueberries en dus gingen we op pad met de LeRoux's om bij Grisamore Farms te gaan plukken. Voor onze mannen een groot avontuur, want nadat we bij de paarden en schapen hadden gekeken was er ineens een lopend buffet van bosbessen en ze mochten plukken en eten.

Na een klein uurtje waren we klaar. Onze emmer vol en de handen, lippen en tanden van de jongens blauw. Wat een feest!

bij de schapen: "Matthew, wat zegt een schaap?" "Bbbbuh buh"

"Alleen de blauwe, Adrian!!"

Matt en zoon Simon, Jonica met baby Elliott

nederlandse

Gisteren kwamen de officiele papieren binnen: Matthew en Adrian hebben nu officieel het Nederlands Staatsburgerschap. Hup Holland Hup!

 

amerikaantjes

BBQ op z'n amerikaans, dat kan heel uitgebreid, maar ook gewoon dagelijks. Je gooit gewoon het vlees, aardappelen en groenten op de gril. Je hebt dan ook speciale groenten, oftewel een maiskolf. Persoonlijk vind ik er weinig aan: het kost veel tijd en achteraf zitten er draadjes tussen mijn tanden, grrrrr.

Maar onze kleine amerikaantjes smullen ervan:

Adrian

  en Matthew

ik wil in bad!

Vandaag was het weer warm, erg warm, met geen wolk te bekennen. Matthew vond dat hij afkoeling nodig had en dus werd mama naar binnen gestuurd voor een beker water. Maar intussen bedacht hij een beter plan:

 

nog meer (steeds) ziek

Arme Matthew: vanochtend is hij aan zijn derde antibiotica kuur (sinds begin april) begonnen. Zijn neusje loopt, zijn ogen zijn ontstoken en zitten dichtgeplakt na zijn slaapje. Het is zo sneu, maar mijn manneke is vrolijk als altijd. Dat wil zeggen: zolang papa en mama niet de neus proberen schoon te vegen of ogen begonnen schoon te maken.

Overwinning op mezelf

Gisteren vertrok Martin weer voor een week om te gaan solliciteren. En dus ben ik weer een week alleen met de jongens. Dat is niet fijn, maar soms ook wel handig.

Zoals de meeste inmiddels wel gelezen hebben, slaapt Matthew niet al te best. Adrian kan redelijk door de nacht slapen, maar Matthew is duidelijk een ander verhaal. Martin kan niet goed tegen te weinig slaap (zou hij daarom zo vaak reizen?) en schrikt ook nog eens bij ieder kuchje wakker.

Maar met hem op reis, kan ik dus een nieuw iets proberen. Ik had al een paar dagen geleden besloten dat onze mannen echt niet verhongeren als ze 's nachts niet een volle fles extra krijgen. En dit weet ik zeker omdat er ook nachten zijn dat ze er niets eens voor komen. Dus afgelopen nacht geen melk klaar gemaakt en toen Matthew om 23u kwam, hem zijn speen gegeven getroost en weer in bed gelegd. Daar was hij het niet mee eens natuurlijk, maar mama wel. En dus heb ik een uur geluisterd naar wat gehuil, gemopper, gezucht en opnieuw gehuil. Ergens ben ik in slaap gevallen (en hij ook) en werden we vanochtend om 7:15 uur weer wakker.

Als ik dit deze week vol kan houden - zouden mijn mannekes dan nu eindelijk door de nacht gaan slapen?

dit was 1 jaar geleden.... dan begrijp je meteen waarom er geen foto's bestaan van mij sindsdien. ;)

Berichtje van Matthew

lccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccc''FG  cgfcggsdapd/

HBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBbbbbbbbbbbbb cv ,nbm ,m  bb jbvhlhj.l.                 hdkb   bv                                  ...................................k,           nmmnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn                              

Vrij vertaald:
Vannacht heb ik gefeest in papa en mama's bed. Eerst ging ik op papa liggen en toen op mama, daarna ging ik liedjes zingen. Heeeeeeeel lang. En toen was ik in slaap gevallen en papa en mama ook.

Berichtje van mama: Zucht.......

Kijk ons eens!

Wij hebben vandaag nieuwe kleding aan en we vinden het helemaal te gek!

Opa en oma bedankt!

Doktersbezoek

Helemaal vergeten! Gelukkig krijgen we altijd een telefoontje... "Hello, I would like to remind you of Adrian's visit tomorrow at 9:45 am". Super, want ja, dat was ik natuurlijk wel vergeten. Die afspraken worden 3 maanden tevoren gepland. Drie minuten later: "Hello, again, you do bring Matthew too, right? Yes, right, we will all be there".

Even snel het schema voor vaccicinaties bekijken en ja hoor, we zijn ook daarvoor weer aan de beurt. Vanochtend vroeg met 1 voet al buiten, realiseerde ik me natuurlijk pas dat ik 9:45 uur helemaal geen hnadige tijd is, want het is bijna slaaptijd. Plus we zouden oma Vos bellen om 11 uur. Nou ja, hopelijk schiet het allemaal op en dan zijn we weer terug.

Keurig op tijd aangekomen bij de dokter (consultatiebureau bestaat niet, je gaat naar de kinderarts voor alle bezoeken tot ze 18 zijn) en dan mogen we plaatsnemen in de wachtkamer. Daar staan wat speeltjes en ondanks dat we geen van de speeltjes hebben en alles interessant is, besluiten mijn mannekes dat ze beide met dan ene speeltje willen spelen. Gelukkig vechten ze nog niet echt en is dit redelijk snel opgelost.
Al redelijk snel komt de zuster ons halen en kunnen we naar het kamertje. Daar uitkleden en wegen en meten, beide zijn flink gegroeid.

Maar dan wachten op de dokter.... tjeempie wat duurde dat lang. Inmiddels heb ik al 4 keer een boekje gelezen, hebben we alle stickers op de muur bewonderd, al 10 liedjes gezongen en natuurlijk al het papier van de onderzoekstafel gescheurd.
Als ze er dan is, gaat het gelukkig snel, effe de prikken erin (dat blijft lastig voor me) en weer naar huis. Het is 11:30 als we weer thuis zijn en de mannekes zijn natuurlijk in de auto eindelijk in slaap gevallen.

Maar even terug naar het gewicht: Adrian is dus van 1928 gram naar 9100 gram en Matthew van 1644 naar 8193 gram. Wow... en ik gaf ze alleen maar wat melk. :) 

Hieperdepiep HOERAAAAA!

Jaja, het is ons gelukt. Morgen, ben ik 1 jaar moeder. En daarmee zijn Matthew en Adrian dus dan morgen officieel 1 jaar oud! Afgelopen zondag hadden we een klein feestje. Taart, gasten, zingen, cadeaus en alles wat bij een verjaardag hoort. Het was een zeer geslaagde dag. Hier wat foto's:

 

Voorbereidingen

Vandaag doen we alle voorbereidingen voor de verjaardag van Matthew en Adrian. Huis schoonmaken - Rita kwam met de jongens spelen, zodat ik kon doorwerken - taart bakken, hapjes voorbereiden, kronen maken, en ooh ja, nog 10 dingen.

Maar het gaat goed, het is 3:30 uur EST en ik ben zo goed als klaar. Als mijn ouders vanavond aankomen, hoeven we niets meer te doen behalve te genieten en de taart te versieren. Yeah!

De 1e verjaardag komt er aan!

Ooooooh, ik heb er al zoveel zin in! Ik heb de uitnodigingen inmiddels afgemaakt en opgestuurd en bijna iedereen komt.

Nu moet ik na gaan denken over een taart en terwijl ik aan het zoeken was naar iets anders vond ik een recept van worteltjestaart voor kleine kinderen. Dus die ga ik maken.
Een van de traditie die ik wil beginnen is een bijzondere verjaardagstaart. Niet zomaar een cake die je kant en klaar kan kopen, maar een mooie taart die past bij mijn kind. Ik had er in Nederland nog nooit van gehoord, maar er zijn echt leuke dingen. Klik hier voor wat foto's.

Het plan is om mijn taart hetzelfde te maken als de voorkant van de kaart. De carrotcake (worteltjestaart, hihi) is dan de appel en met cupcakes maak ik dan de rupsen. Ik vind het best spannend, want het moet natuurlijk perfect zijn, iets anders is niet goed genoeg. Misschien moet ik voor mijn lief maar een valentijnstaart maken als proefje.

Nu nog even een een paar nachtjes slapen.... en ja hoor dan vieren we met name dat ik 1 jaar mama ben. :)

test, test, testje...

Vandaag was het dan de grote dag van de test: Matthew zijn ontwikkeling zou getest worden door 'Early Interventions'. Dit is een maatschappelijke instelling die gelinkt is aan Cornell University voor het wetenschappelijke gedeelte.

Door de vroeggeboorte vande jongens, kwamen ze automatisch onder controle voor motorieke en sociale ontwikkeling. Elke zoveel weken moest ik een vragenlijst invullen over wat ze konden en niet konden. Deze vragenlijsten waren afgesteld op hun gecorrigeerde leeftijd. Dus bijvoorbeeld hun 6 maanden test, kregen ze met hun officiele leeftijd van 7 maanden en 3 weken.

Vandaag dus de grote test: Matthew heeft zich erg ontwikkeld in de afgelopen maand. En scoort nu tussen de 8 en 9 maanden. Dit is prima gezien zijn gecorrigeerde leeftijd. Maar zelf als je het met zijn gewone leeftijd bekijkt is het nog binnen de grensen en omdat hij zich zo snel ontwikkelde in de afgelopen weken hebben vol vertrouwen dat hij snel bij zijn leeftijdsgenoten is.
Hij kreeg ook wat andere testjes, want ze doen alles om het plaatje rond te krijgen. Onze kleine gup heeft een score van 13 maanden (!!!) voor probleem oplossingen. Help, hij is slim! :)

Help - niets is meer veilig

Ze kunnen kruipen. Kleine stukjes, maar ze worden per dagdeel langer en dus werkelijk niets is meer veilig.

Kortom, Martin en ik doen dit weekend een zeer vroege voorjaars-schoonmaak. Iemand nog iets nodig???

Ritueel

Onze jongens kijken, in tegenstelling tot de meeste Amerikaanse kinderen, geen televisie. Gewoon simpel, omdat ze zich prima zonder kunnen vermaken.

Maar als papa en mama een nostalgische bui hebben en allerlei liedjes van 'vroeguh' gaan luisteren, dan kom je ineens langs dat ene liedje wat Matthew en Adrian ook erg leuk vinden: de fabeltjeskrant.

Hier een filmpje van hen als zij naar de fabeltjeskrant kijken: Download Fabeltjeskrant.mpg

Foto impressie Thanksgiving

T

Hulp in de huishouding

Vandaag ligt er sneeuw, nog niet heel veel, maar 5 cm zeker wel en het vriest de gehele dag. Niet echt een lekkere dag om naar buiten te gaan, en om nu alweer naar het winkelcentrum te gaan... daar heb ik geen zin in.

Dus verzinnen we pret in huis. En wat is er nu leuker dan het huishouden doen? Niet meteen een lijstje gaan opnoemen, want het huishouden moet toch ook gedaan worden. Vandaag is het de beurt voor de was; er stonden 2 manden klaar om gevouwen te worden. (Plus nog wat klaar om alweer gewassen te worden... the never ending story)
En omdat ik wil dat de boyz straks helpen met het huishouden, of hun eigen taken zullen hebben, zijn we vandaag maar vast begonnen. Jong geleerd is oud gedaan!

En als beloning mogen ze daarna een "hut" bouwen.

We worden al zoooo groot...

Tijd gaat zo snel. We zijn ineens ruim 8 maanden verder en van

de kleine hoopjes mens (Adrian links, Matthew rechts), hebben we nu ineens:

2 bedjes nodig

passen ze in de grotere wandelwagen

geven ze zichzelf de fles -al zal dat velen niet verbazen met hun Vos-genen. :)

   

en eten we vast voedsel (Matthew links, Adrian rechts).

problemen zijn er om opgelost te worden

Problemen?? Ach ja, laten we beginnen bij het begin. Op de terugvlucht vanaf Dundee zat ik door mijn paspoort te bladeren. En tot mijn verbazing zag ik dat mijn gloednieuwe visum een dikke stempel met canceled had. Shoot! Mijn oude visum had geen stempel en dus maar hopen dat dat een foutje was.
Maar ik moest daarvoor wel terug naar het consulaat. Maandag (de dag voor we zouden vliegen) om 9 uur gemeld en gelukkig ging dat vrij soepel en stond ik om 11 uur weer buiten met de juiste gegevens.

Ondertussen hadden we nog een ander probleem. Adrian had donderdag koorts gekregen, had een loopneus, maar het leek niet heel bijzonder. En als nieuwe moeder had ik er niet teveel waarde aan gehecht; Martin had ook een loopneus en kinderen hebben nu eenmaal sneller koorts. Vrijdagnacht of zaterdagochtend heel vroeg wordt Matthew gillend wakker en heeft ook hoge koorts. Nadat we hem drinken hadden gegeven en wat paracetamoldruppels (uit de US), konden we weer slapen.
Zaterdagochtend heb ik 1 benauwde man - die eigenlijk al anderhalve week met een dikke allergie reactie rond liep en 2 koortsige kinderen. Maar ja, wat doe je? Tis zaterdag, geen huisarts te krijgen, dinsdag vliegen, dus wachten tot maandag was niet echt een optie. Dan maar naar de huisartsenpost. We kregen snel een afspraak en daar zat ik dan met 3 snotterige mannen. (Zijn vrouwen dan echt het sterkere geslacht? Ik maakte nog een grapje daarover met een vrouw die ook voor haar man daar zat - was niet grappig volgens Martin)

Nadat de dokter had gekeken, werd er oorontsteking bij Matthew (beide oren) en Adrian (links) vastgesteld en bij Martin een astma aanval als gevolg van een allergie reactie. Met een medicatielijst op naar de apotheek. En omdat we niet in Nederland verzekerd zijn, mochten we contant afrekenen. Een kleine 300 euri armer, stonden we weer op straat.
Gevolg van de oorontsteking is dat we niet mogen vliegen, dus Martin in gesprek met US Airways. Gelukkig wisten ook zij van onze heenreis en kunnen we de vlucht zonder extra kosten verzetten.

Morgenochtend weer naar de huisarts en dan krijgen we hopelijk toestemming om terug te gaan. En dat is wel lekker ook, want na een maand leven uit je koffer, verlang je (Martin het meest) ook wel weer naar huis.

Kraamfeest

De eerste dagen zitten er alweer op. Time flies, when you're having fun
Woensdag hebben we niets meer gedaan. Mijn zusjes kwamen eten en s avonds kwamen natuurlijk Martins ouders op bezoek.

Donderdag was een lekker dagje, verrast door het redelijke slapen van de jongens, konden we om half acht opstaan. Zo waren we meteen in het nieuwe ritme. De telefoon ging al snel, mijn moeder, want haar collega's wilden de boyz toch ook wel zien.... Die hint begrepen we en we hadden nog wat boodschapjes te doen, dus konden we dat allemaal in een ritje doen.
's Avonds kwamen Maarten, Franny, Marion en Jose nog even op bezoek. En hebben we onze eerste frikandel gegeten. Hoe komt het toch dat ik er maanden naar kan verlangen, maar als je het dan eet, niet eens zo bijzonder is? Jammer!

Vrijdag weer een beetje relaxen. Ik had nl met Marion en Linda bij de sauna afgesproken. Martin maakte van deze gelegenheid gebruik om bij zijn ouders op bezoek te gaan. Daar kwamen ook Gert-Jan, Jennifer met Denicia en Bobby met Evy naar toe. Zo hadden zij ineens alle kinderen en kleinkinderen op bezoek; wat helemaal feest was natuurlijk.
De sauna was ook feest, al moet ik nog steeds erg wennen aan mijn 'na de zwangerschap lichaam'. Dat zal wel gewoon tijd nodig hebben.

Zaterdag was het kraamfeest; dat was echt heel erg gezellig. Rob en Marianne (Martins ouders) hadden hun huis, tuin en de speeltuin erachter beschikbaar gesteld. Marianne had bij alle buren stoelen en tafels geleend, met 2 party tenten en het weer werkte ook nog mee. We hadden aan de gasten gevraagd iets typisch Nederlands gerecht of eten mee te nemen. Dat werkte leuk uit, want de tafel was versierd met drop, stroopwafels, boerenkool, Hema rookworst, slibtongetjes, haring en frikandellen. (Al vraag ik me af waar die gebleven zijn Rohald, Marion en Jack?!)
Ondanks dat het verboden was cadeaus mee te nemen, kregen we toch nog een tas met boeken en wat kleding. Heel erg bedankt allemaal!

Helaas zijn de boyz wat verkouden geworden. Hun eerste echte verkoudheid...

Juni 2008

Nu de jongens even slapen, dacht ik: 'Laat ik eens kijken naar de web-log'. Heb ik gewoon bijna een maand niets meer geschreven!! Oops!

Wat gebeurde er allemaal in juni?
Nadat alle familie weer naar huis was, begon het oppakken van het nieuwe gewone leven. Martin werkt maandag, dinsdag, ik woensdag en dan Martin weer donderdag en vrijdag. Als de een werkt, is de ander bij de kinderen (Niet dat dat geen werk is).

Eerst natuurlijk het EK, Martin kon zijn geluk niet op. Op zijn oranje sloffen naar het werk en daar had hij toestemming om de wedstrijden in het auditorium te kijken. Aangezien er een hittegolf was en ik snakte naar ieder beetje afkoeling, gingen de kids en ik daar ook heen.

Matthew en Adrian zijn inmiddels ingeënt en mogen dus mee naar de mall, kerk, park en feestjes. En juni is de maand van feestjes: trouwerijen, slagen, verjaardagen, solstice en heel veel picnic/BBQ's. De jongens vinden het heerlijk om buiten te zijn en ze krijgen zeker meer ritme nu.

De afgelopen dagen heb ik bij Barth en Rhonda gelogeerd. Martin is voor een conferentie in Merida in Mexico (Yucatan). En ik zag het niet zitten om 24/7 alleen met de kids te zijn. Plus dat ik natuurlijk ook gewoon moest werken; in drukke weekenden assisteer ik een wedding-planner.
En dat was reuze gezellig. Meghan werd 14 jaar en er was natuurlijk een feestje met 6 14 jarige meisjes - wow wat een gegil. Maar ook zeker erg grappig om weer even in een gezin te zijn met alle chaos, kibbels, spelletjes en liefde. Het was reuze gezellig en Meghan, Anna en Gwynne hielpen erg goed mee. Sinds gisteravond weer thuis, want vanavond komt Sarah hier aan. En woensdag komt Martin dan weer thuis.

Vandaag is het dus nog even grote schoonmaak, want ik heb een leuk lijstje met allemaal dingen die ik graag wil doen, ook al zijn ze geheel niet nodig. Maar ja, eens in de zoveel tijd wil ik toch echt alles van boven tot onder schoon hebben. Een soort van zeer verlate voorjaarsschoonmaak.

Visit My Photos - 36 Pics
Foto's uit het Vossenhol

Gedoopt

Het is een zware week geweest. Vorige week zaterdag is de broer van Kara, een goede vriendin van mij hier, plotseling overleden in een auto-ongeluk. Hij laat 2 kinderen van 6 en 13 achter. Het is echt nog steeds ongelooflijk.
Woensdagavond was het condoleren en donderdag de begrafenis. Ineens is het leven weer zo overduidelijk breekbaar en wordt je met je neus weer op de feiten gedrukt. Elke dag kan de laatste zijn.

Gisteren had ik de babyshower van de kerk. Alle vrouwen van de kerk waren naar Ann gekomen en hadden hun uiterste best gedaan met cadeaus. Het was erg fijn. Sheryl deed een inspirerend praatje over ouderschap, christendom en een voorbeeld zijn - ook als je moe, angstig, verdrietig of breekbaar bent. Erg fijn, want het is natuurlijk niet 1 roze wolk.

En... Vandaag hebben we Matthew en Adrian gedoopt!
Het was best een bijzondere dag. 's Ochtends natuurlijk al erg op tijd opgestaan, zodat iedereen klaar zou zijn op tijd. We waren toch wat langzamer, maar zeker op tijd in de kerk. Daar stonden Liz en Matt met Maura en Julien en Cecilia met Nahuel en Ethan al te wachten. Liz is een collega van mij, en Julien een collega van Martin - we hadden hen uitgenodigd, en ook om daarna te komen lunchen. Ook Barth, Rhonda en de meisjes waren natuurlijk gekomen.

Pastor Steve had een mooi verhaal gemaakt en doopte beide jongens. In de Presbyterian Church of America legt ook de gemeente (en de bredere 'church family) een eed af waarbij ze beloven dat ze ons zullen helpen met de opvoeding waar nodig. Dit is toch een fijne gedachte.

Na de dienst kwam iedereen mee naar huis, daar kwam ook Kara met haar familie naar toe, en hebben we geluncht. Ik had salades en broodjes gemaakt. En Martin bakte hotdogs en hamburgers. Het was erg gezellig.

Alles bij elkaar een heftige week met veel verschillende emoties.

Visit My Photos - 23 Pics
Foto's uit het Vossenhol